Ég brá mér í kvikmyndahús á dögunum til að berja augum nýjan
vestra sem mikið hefur verið látið með. Ég hugsaði mér gott til
glóðar því æði langt er síðan almennilega kábojamynd hefur rekið
hér á fjörur.
Raunar var ég strax efins um hæfi leikstjórans Ang Lee til að
skila hörðum heimi kúreksturs og skammbyssukúnsta á hvíta
tjaldið, en hann hefur á samviskunni bæði baðsloppahörmungina
'Tígur í
hnipri, dreki að fela sig' og afspyrnuherfilega ævisögu
grængriðungsins Húlks.
Þá hefði mig nú einnig mátt gruna ýmislegt þar sem handritið var
byggt á smásögu eftir einhverja kerlingarálft, hverrar helsta afrek
mun hafa verið að fá sögu sína Skipatíðindi
kvikmyndaða af sænska ömurðarpésanum Lasse Hallström.
En jæja, þarna var ég sumsé, gíraður upp fyrir hvínandi
byssubardaga, höfuðleðraskurð og hugvitsamleg póstrán - mætti meir
að segja með hattinn.
Þá byrja ósköpin. Og þvílíkur þverbullandi andstyggðar ósómi.
Eru engin takmörk fyrir því hverju þessir fégírugu moðmangandi
bíóblesar leyfa sér að pranga inn á saklausa kvikmyndahúsagesti? Er
þessum mannskemmandi lúsalöbbum bévítakornið ekkert heilagt
lengur?
Þarna birtast á tjaldinu tveir bráðhuggulegir kúrekar. Gott og
vel. Til í tuskið. Þess albúnir að lumbra á indíánum og þeysa yfir
gresjurnar. En neinei. Þá eru þetta bara einhverjir hommar!
Ójá. Bossahossandi, flennihýrir og öfugyggðir - og kindasmalar í
ofanálag! Þessu er svo varpað upp á tjaldið eins og ekkert sé
sjálfsagðara. Það þykir bara hið besta mál að riddarar sléttunnar
séu þarna að hnoðast saman upp á heiði, berrassaðir og
brosþýðir.
Hvílík endemis della. Hvílík aðför að karlmennskunni. Hvílík
vanhelgun í sjálfu musteri manndómsins.
Hommakúrekar eru ekki til!
Þeir hafa aldrei verið, og verða aldrei til. Þannig er það bara.
Og ég þarf engan taívanskan sóðapjakk til að sannfæra mig um annað.
Þessi Ang Lee getur bara tekið þessa attaníossavellu sína og troðið
beinustu leið upp í sílófóninn á sér. Ég læt ekki bjóða mér svona
rugl.
---
Stjörnurnar tvær fá aðalleikararnir fyrir hattana. Þeir voru
ferlega smartir